صورت شعر حافظ سخن ها می توان گفت و بسیار گفته‌ اند، اما همین که به معنی رو می کنی، آن شیرین کار به طنازی می گریزد و از گوشه‌ ای دیگر چشم و ابرو می نماید. گویی در پشت گوش تو زمزمه میکند و تا برمیگردی آوازش از عرش می آید. زبانشان چنان ساده و آشناست که انگار ترانه اش را از عهد گهواره شنیده‌ اید و آنچنان با رمز و معما میگوید که پنداری پیامی است از کهکشانهای دور می رسد…

این ماییم که میخواهیم او را زمینی یا آسمانی ببینیم. شعر او چون دوردست افق بوسه گاه آسمان و زمین است. آسمانی است. زیرا آنچه از خوبی و پاکی و عدل و امن می جوید در بن تیره خاکدان نمییابد. و زمینی است. زیرا آنچه از ناز و نوش و نوا میخواهند در همین سایه بید و لب گشت فراهم است. پس، اشاره اش به دور گاه آسمان است و چشم و دلش در زمین می گردد…

7 بازدید